Aarde, Zonnestelsel, Melkweg, Laniakea / Blog

Toen ik ooit in Australië in de outback was en in de nacht omhoog keek, zag ik de sterrenhemel zowel boven me als om me heen alsof ik in een soort koepel stond. Zo mooi! En wat een prachtige kleuren! Dan besef je pas echt dat onze aarde maar een ieniemienie speldenknopje is in dat onmetelijke heelal. Door ruimtetelescopen als de Hubble en de James Webb krijgen we steeds meer een inkijkje in dat heelal. Het verruimt letterlijk je blik wanneer je al die prachtige foto's van deze telescopen ziet en doorkrijgt waar wij met onze Aarde nu eigenlijk wonen in dat hele grote universum. In dit blog gaan we daarom uitzoomen en wil ik kort en op begrijpelijke wijze laten zien hoe wij met onze Aarde deel uitmaken van ons Zonnestelsel. Tevens laat ik zien wat de Melkweg is en hoe de Melkweg weer onderdeel is van een nog groter cluster, namelijk Laniakea. We gaan daarbij ook een klein uitstapje naar het Oude Egypte maken en ik laat als laatste Elena Danaan nog even aan het woord.

Zonnestelsel

Ons Zonnestelsel (met een hoofdletter, omdat het ons eigen Zonnestelsel betreft)

Hierboven zie je een vereenvoudigde weergave van ons Zonnestelsel. Wij draaien samen met Mercurius, Venus, Mars, etc. om onze Zon. Een zon (ofwel ster) heeft niet het eeuwige leven en zal op een gegeven moment 'sterven'. Uit het materiaal van zo'n uitgedoofde zon wordt na lange tijd weer een nieuwe zon 'geboren'. Zo werd onze Zon ongeveer 4,6 miljard jaar geleden gevormd uit zo'n grote wolk van gas en sterrenstof. Wanneer er eenmaal een zon ontstaan is, kunnen uit het overgebleven materiaal planeten gevormd worden en als dat laatste gebeurt, spreken we van een zonnestelsel. Zo zijn er vele, vele zonnestelsels.

Melkweg

Zonnestelsels staan niet op zichzelf, maar maken deel uit van een groter geheel. Zo is ons Zonnestelsel deel van het Melkwegstelsel.

De Melkweg boven het Paranel-Observatorium

Deze prachtige foto van de Melkweg is 's nachts genomen in Chili. Je ziet een band van licht en allerlei kleuren. Daar waar je het meeste licht ziet, daar zijn de meeste sterren. Er wordt geschat dat ons Melkwegstelsel 200 - 400 miljard sterren bevat.

Toen ik deze foto van de Melkweg voor het eerst bekeek, zag ik gelijk Noet! Noet (of Nut) is de Egyptische godin die de Zon elke avond inslikt en 's ochtends weer geboren laat worden. Voor de Egyptenaren was zij de Moeder van de Hemel en van de Sterren. Symbolisch gezien staat zij voor geboorte, regeneratie en wedergeboorte. Ik had me nooit gerealiseerd dat zij op deze manier daadwerkelijk aan de hemel te zien was. Wat een eyeopener!

Noet

Noet, Geb en Shu

Hier zie je haar buigend over Geb. Geb is haar broer en tevens echtgenoot. Voor de Egyptenaren stelt hij de Aarde voor. Shu is hun vader. Hij is de lucht en houdt zijn dochter omhoog, zodat er ruimte tussen haar en Geb ontstaat.

Ik heb de foto van de Melkweg naast een afbeelding van Noet gezet. Zo zie je dat haar lichaam ongeveer precies de vorm van de Melkweg vertoont. Ik vind het ook fascinerend om te zien dat op het moment dat de foto links genomen is, je precies op de plek waar je het meeste licht ziet, zich het geboortekanaal/baarmoeder van Noet bevindt!

Dat stukje van de Melkweg met het meeste licht, dat is het centrum en daar hebben zich miljoenen sterren (dus zonnen en zonnestelsels) gevormd. Een goed zicht op dat centrum wordt ons wel een beetje ontnomen door de 'wolken' van gas en stof die ervoor 'hangen'.

Kaart van de Melkweg

Driedimensionale kaart van onze Melkweg

Je kunt de Melkweg ook op een andere manier weergeven. Hierboven zie je geen foto, maar een kaart. Een kaart van een groot gedeelte van onze Melkweg. Deze kaart is gemaakt aan de hand van de gegevens van de ruimtetelescoop Gaia.

In het midden van de kaart, dus daar waar je weer het meeste licht ziet, bevindt zich het centrum. Dit wordt het galaktisch centrum genoemd. En in dat centrum is een zwart 'gat'. Dit 'gat' heet Sagittarius A. Wanneer je 's nachts naar de hemel kijkt, zoek dan eens met een app, bijvoorbeeld Star Walk 2, het sterrenbeeld Boogschutter (Sagittarius) op, want dan kijk je naar het zwarte 'gat' van ons Melkwegstelsel.

Maar eigenlijk is dit dus helemaal geen gat. Het is een gebied waar juist heel veel materie samengebald is. Er is een enorme massa samengeperst in een piepkleine ruimte.

Dit galaktisch centrum draait, zoals alles draait in ons universum. De Aarde draait om zijn as, waardoor wij dag en nacht kennen. Wij draaien weer om de Zon, waardoor we de verschillende seizoenen als winter, lente, zomer en herfst kunnen ervaren en de Zon draait om het galaktisch centrum. In ongeveer 250 miljoen jaar is er een hele ronde afgelegd. Ongetwijfeld zal deze cyclus ook zijn eigen 'seizoenen' of verschillende 'tijdperken' kennen, maar het is te groots voor ons om te zien hoe deze indeling is en hoe deze verschillende 'seizoenen' eruitzien.

Balkspiraalstelsel

Melkwegstelsel

Hier zie je een andere weergave van ons Melkwegstelsel. Je ziet weer dat draaiende galaktische centrum met het zwarte gat (SGR A) in het midden. De draaiing is overigens tegen de klok in.

Ons sterrenstelsel heeft dus de naam Melkweg gekregen. Een andere naam die je ook weleens hoort is Nataru en dat betekent; De Moeder.

En zo zijn er honderden miljarden sterrenstelsels. Hoeveel het er precies zijn, weten we niet. Een ander woord voor een sterrenstelsel is galaxy. Het is genoemd naar het Latijnse woord voor galaxias dat melkachtig betekent.

Sterrenstelsels of galaxies zijn er in verschillende vormen. Ons sterrenstelsel wordt een balkspiraalstelsel genoemd. In het midden is er een staafvormige structuur en daaromheen draaien een aantal spiraalarmen.

In één van die spiraalarmen, en dat is de Orionarm, wonen wij. Ik heb op de foto ongeveer de plek aangegeven waar onze Zon staat. Zoals je ziet is dit een stuk van het centrum af in een wat rustiger gebied.

Laniakea

Laniakea

Zoomen we verder uit dan zien we dat ons Melkwegstelsel weer onderdeel is van een nog veel groter cluster van sterren. Dit cluster wordt Laniakea genoemd. Dit woord komt uit het Hawaïaans en betekent 'onmetelijke hemel'.

Het hele gebied binnen de oranje lijn valt onder Laniakea. Ons Melkwegstelsel bevindt zich bij de blauwe punt. Ik heb het er even bijgezet naast de rode pijl. Laniakea zou weer bestaan uit 100.000 sterrenstelsels.

Natuurlijk staat ook dìt cluster niet op zichzelf. Het beweegt zich namelijk naar een gebied in de ruimte dat de Grote Aantrekker wordt genoemd.

En wie zal het zeggen waar dat weer een onderdeel van is!!!

Alternatieve visie

We staan nog maar aan het begin om te kunnen begrijpen wat ons universum echt is. Het complete plaatje hebben we gewoon niet, want er worden door de telescopen bijvoorbeeld nog steeds nieuwe ontdekkingen gedaan en ook weten we niet wat zwarte gaten nu precies zijn. Ook denk ik dat als de wetenschap alleen blijft vasthouden aan objectieve cijfers en waarnemingen en er niet bij gaat betrekken wat de zìn van dit alles is, deze materie nooit helemaal doorgrond en begrepen zal worden.

Elena Danaan is bijvoorbeeld iemand die op een heel andere manier naar deze onderwerpen kijkt. Zij zegt (vrij vertaald): “Het hart van onze Melkweg is geen zwart gat, maar een pulserende vortex. Het neemt niet alleen materie in zich op, maar zendt ook uit.

Het centrum of ‘pulserende hart’ van ons universum is verbonden met de Centrale Bron. De Centrale Bron zendt fractals van zichzelf uit; Materie en Bewustzijn. Dit wordt gestuurd naar het centrum van elk melkwegstelsel. Die geeft het door aan het centrum of hart van alle sterren en die weer aan het hart van elke planeet. Op de planeet wordt het doorgegeven aan de harten van de mensen. Ons hart is dus via het netwerk van de Bron verbonden met de Schepper.

Andersom kun je zeggen: je hartpuls is verbonden met de hartpuls van je planeet, met de hartpuls van je zon, de hartpuls van je melkwegstelsel, de hartpuls van je universum en uiteindelijk met de hartpuls van de Centrale Bron.”

Ik kan natuurlijk niet zeggen of dit waar is, maar vind het wel een interessant idee.

De Aarde

De Aarde

Terug nu naar de Aarde, daar waar wij leven, onze thuisbasis. Dat ene planeetje tussen al die on-tel-bare zonnen en andere planeten. En wat is zij ontzettend mooi! Ik hou van de Aarde!

Hoe zij zich zo heeft kunnen vormen. Ik vind het echt wonderbaarlijk...